با مرگ ناصرالدين شاه فرزند او مظفرالدين ميرزا در سن 45 سالگي به سلطنت رسيد. چون بيمار بود، عين الدوله امور كشور را به عهده داشت. سفرهاي شاه به فرنگ و ريخت و پاشهاي زياد و دادن امتيازات گسترده به خارجي ها ، خشونتهاي عين الدوله و ديگر درباريان ، فقر عمومي و ركود شديد اوضاع اقتصادي، مردم را به ستوه آورده بود و آماده شورش بودند. چند حادثه باعث نهضت مشروطه شد :

پخش عكس مسيونوزبلژيكي رئيس گمرك ايران با لباس روحانيت در جلسه رقص، ساخت بانك روسها در قبرستاني در تهران و به چوب بستن تعدادي از بازرگانان توسط عين الدوله.

رهبران روحاني مشروطه ، طباطبايي و بهبهاني به منظور اعتراض خود به اوضاع، همراه عده اي از مردم در حرم عبدالعظيم شهر ري تحصن كردند (22 دي 1284).

اگرچه شاه خواسته هاي متحصنين را پذيرفت و آنها به شهر برگشتند، اما به دليل اجرا نشدن خواسته ها ، دوباره دست به هجرت زدند و اين بار راهي قم شدند. در طول ترك تهران توسط علماء ، عده زيادي از مردم به سفارت انگليس پناه بردند. مظفرالدين شاه كه از اوضاع كشور به وحشت افتاده بود ، به ناچار درخواستهاي معترضين را پذيرفت و در 14 مرداد 1285 طي فرمان عين الدوله را عزل كرد و پس از دو روز دولت را مامور برگذاري انتخابات و تشكيل دارالشوري كرد و در 17 مهرماه همان سال اولين مجلس ايران افتتاح شد. اين مجلس از نخستين نظامهاي قانون گذاري در كشورهاي شرقي است.

سيد عارف حسين حسيني در سال 1322 شمسي در دهكده اي نزديك پيشاور پاكستان متولد شد. بعد از اتمام تحصيلات ابتدايي و متوسطه در موطن خويش ، به نجف اشرف عزيمت كرد و تحصيلات علوم ديني را آغاز نمود. سپس به حوزه علميه قم مهاجرت كرد. ضمن تحصيل ، در مبارزات مدمي عليه رژيم شاه ايران نيز شركت مي كرد. بعد از ده سال ، در اثر فعاليتهاي سياسي از ايران اخراج و به كشور خود رفت. در سال 1979 ميلادي به رياست حزب نهضت اجراي فقه جعفري پاكستان در آمد و بعد از مدتي ، رهبر شيعيان پاكستان شد. شهيد حسيني به چهار زبان اردو، عربي، پشتو و فارسي به خوبي تسلط داشت . سرانجام گروه سپاه صحابه پاكستان (وهابيان متعصب) او را به شهادت رساندند.